سخن آخر

رفتن بدون خداحافظی درست نیست. رسم ادب نیست. اما منو ببخشید که انقدر آزرده بودم که فقط به رفتن فکر کردم. و وقتی بعضی دوستان گله کردند گفتم: می دونم اون معدود کسانی که نوشته های فاشیست رو دوست داشتند درکم می کنند. اما حالا که دیگه تحمل بار شرمندگی از روی دوستانی که روز به روز بیشتر شرمنده ی محبتشون میشم رو ندارم اومدم تا رسم ادب رو به جا بیارم. 

من خوبم و این بهار از بهترین بهارهای زندگیمه. اما اینجا دیگه به روز نمیشه. حالا می بینم چقدر راحت ترم. و به بقیه ی کارهام بهتر می رسم. اما روزی اگر خواستم دوباره بنویسم (در وبلاگ دیگری) حتما دوستان عزیزم رو خبر می کنم. کسانی که ازشون بسیار آموختم و هنوز هم به وبلاگ هاشون سر می زنم و می خونمشون.

خاطرات خوب اینجا و با شما بودن رو فراموش نمی کنم. فاشیست رو به خاطر همه ی بدیهای خواسته و ناخواسته ش ببخشید.