تو که نباشی

....................

نه، این جای خالی پر نمی شود.

پ.ن: باز هم اون عزیزی که همیشه زورش به من میرسه گوشم و پیچوند و منو نشوند پای وبلاگ نویسی وگرنه قصد داشتم تا چندماه دیگه ننویسم. از همه ی دوستان عزیزی که کامنتی و مسنجری و فیس بوکی و تلفنی به من لطف داشتن تشکر می کنم.

آغوش می گشایم

لب هایت در دهلیزهای گوشم

آواز بوسه می خوانند

و دست هایت

مسافر همیشگی جاده های تنم می شوند

با بوسه ای لب هایت از آواز باز می ایستند

و تا به خود بیایی

جاده به دور تنت پیچیده است

حالا

جاده مسافر است و مسافر جاده

و در این یگانگی

اتفاق مبهمی ست که آن را

عشق

می خوانند

موهایم را باز می کنم

و می رقصم

در آغوش نوازنده ات!