سر راهم دانه می پاشی.

چه آگاهانه دانه ها را برمی چینم تا به دامت برسم

...

لبخند می زنی. لبخند میزنم . 

تو از شوق صید، من از شوق وصالی چنین ...

گفتی: "معشوقم باش!"

عاشقت شدم!!!

پ.ن: این یکی از پست های وبلاگ قبلی ست و دلیل نوشتن دوباره ی آن دلتنگی ام برای آن صفحه است. از دوستانی که تکراری بودنش را تحمل می کنند سپاسگزارم.

اینجا مواد مخدر ارزان و در دسترس است،

 ترکم کن!

 بعدا نوشت: ای دوست عزیز که چون نامت یگانه ای مهربانی ات را سپاس. هرگز جمله ی فدایت شوم را به من نگو که می میرم و غرق در اشک می شوم. این جان ناقابل من است که باید فدای دوستانی چون تو شود. تو مرا همیشه مرهم می خوانی اما نمی دانی که صدایت و کلماتت چقدر آرامم می کند. راستی دیگر از غم های کوچک و بی ارزش خود برایت نخواهم گفت. طاقت ناراحتی آن قلب مهربان را ندارم. تو را سپاس.

شب باشکوهی ست و در میانه ی خیابان زنجیری از نور بر گردن آسمان می درخشد. زنجیر را آنقدر دنبال می کنم تا آن سمت ناپیدایش را بیابم و از آنجا به صورت آسمان برسم و تو را که نور چشم آسمان هستی در آغوش بگیرم ماه تمام من!

پ.ن۱: فصل من نیست. فصل گرم تابستان است. اما من تمام روزهایش را از آن خود می کنم.

پ.ن۲: غم را نمی بخشم اگر بر دل تو بنشیند.

این روزها هر کسی که از دور می آید شبیه توست

و تو شبیه هیچ کس نیستی!!!

پ.ن: