امشب که سری به آیدی قدیمیم زدم باز هم شرمنده شدم. راستش من با آیدی جدیدم هم خیلی آنلاین نمیشم. باور کنید از اون سالی که من رفتم اصفهان و دوستان خوب وبلاگیم تلفنی همسفر من بودند من هم هر ماه شب مهتابی یاد اون شب می کنم. مگه میشه اون شب رو و اون محبتا رو فراموش کنم؟ اینجا هم اگه کامنتدونی رو بستم واسه این نیست که نظرات دوستام واسم مهم نیست. واسه اینه که من به این روند نزولی کامنت گذاشتن اعتراض دارم. من اینطوری اعتراضم رو نشون می دم. وگرنه اونایی که همیشه به من محبت داشتن جاشون تو قلب منه و هر جور دیگه ای که خودشون بخوان با من در تماس هستن.

 

سپاس ویژه از دوست خوبم حمید. باور کن من انقد هم فراموشکار نیستم. ممنون از همه ی محبت هات.