تمام زندگی ام کفاره ی سنگینی ست که پس از دیدن تو در خواب می پردازم;

گناه شیرینی که حضور محالت را ممکن می سازد.

پ.ن: عذر می خوام از همه ی کسانی که نوشته هام غمگینشون می کنه. راستش این روزها خوب نیستم. می نویسم تا کمی حالم بهتر بشه. ممنون که تحمل می کنید.

پ.ن۲: چقدر جای بنجامین باتن نازنین و مجید عزیز خالیه. اونقدر که با وجود دوستان خوبی مثل شما باز هم احساس غربت می کنم. و چه تلخه این احساس غربت!