۱۲ اردیبهشت تاریخی ست که هیچگاه یادم نمی رود. روز معلم.

امروز به یکی از معلم های دبیرستانم که خیلی دوستش داشتم و دارم پیام تبریک دادم. بلافاصله جواب داد :"ممنون. تو حالت خوبه؟ نمی دونم چرا نگرانتم. میشه ببینمت؟". بغض گلویم را فشرد و اشک در چشمهایم حلقه زد. حقیقت داشت. حالم این روزها اصلا خوب نیست. اما چطور می توانستم به او بگویم. گفتم خوبم و در اولین فرصت قرار ملاقات خواهم گذاشت.

راستش تا وقتی که خودم معلم نشده بودم این حس مادرانه و ناب را نمی شناختم. حسی عمیق که معلم نسبت به شاگردانش دارد. حسی که خودم تجربه اش کرده ام و چه درد شیرینی دارد. ناگهان یادم به تمام شاگردانم آمد و آن همه خاطره با آنان برایم زنده شد....

دست همه ی معلمان عزیزم را می بوسم. روزتان مبارک.